“”Wat is er dan lieverd, vertel het me maar”
“Je weet toch dat je alles met mij kunt bespreken?
Ik ben een jaar of 12 en lig op bed in mijn kamer te huilen. Waarom? geen idee maar ik voel zwart. Dat klinkt misschien raar maar heel anders kan ik het niet omschrijven. Een soort interne flatliner, alles overheersend zwart, donker, koud, leeg, zinloos, alleen, hol.
Destijds wist ik écht niet wat ik had. Alleen dat ik me intens alleen, leeg, afgestompt, eenzaam, verdrietig en stuurloos voelde.
Ik wilde wegkruipen en wachten tot dit ‘zwart’ weer bij mij vandaan zou gaan. Alsof ik in een soort van winterslaap zou moeten gaan, alles even laten voor wat het was en dan zou ik wakker worden en alles weer ‘normaal’ zijn. Dat gebeurde niet, nog steeds niet overigens.
Het gevoel van leegte is een vaak gehoorde fenomeen bij mensen met borderline. Natuurlijk begrijp ik nu de onmacht die mijn moeder voelde toen ik daar zo lag. Maar tot op de dag van vandaag kan ik echt met moeite uitleggen aan de mensen om mij heen hoe die leegte voelt, waar het vandaan komt en hoe het weer weg gaat. Ik worstel hier nog steeds mee. Er gebeuren in mijn lijf en vooral mijn hoofd zoveel dingen tegelijk dat ik als het ware ‘uit’ ga. Emoties zijn teveel; ik kan ze niet meer plaatsen en ordenen, ik ben uit het veld geslagen door een gebeurtenis of opmerking (waar ik op mijn beurt intern van alles van vindt), er stapelen dingen, mensen gaan aan mij “trekken” (tenminste zo ervaar ik dat) of juist het tegenovergestelde; mensen laten me vallen (hier ook, zo ervaar ik dat), te veel of juist te weinig sociale activiteiten, te veel onzekerheden en ik ga uit. Als een soort enorme tsunami komt het over mij heen en ik verzuip letterlijk in het diepe en zink verder weg.
Opstaan voelt bij tijd en wijle voor mij echt als een olympische sport.
Wat het moeilijk voor mij maakt is dit gevoel uitleggen aan dierbaren, immers heb ik een leuk huis, twee auto’s voor de deur, financieel alles in orde, kortom, wat heb ik te klagen. Daar voel ik mij dan vervolgens weer schuldig over want ja, heb ik te klagen?, maar het gevoel… die leegte, die holheid, die blijft. Vaak denk ik, ik ga gewoon weg. Ik stap in de auto en zie wel waar ik eindig. Daar aan het eind, daar zal alles oké zijn. Maar ik weet ook, ik zit achter het stuur, ik neem mijzelf mee dus ook mijn dynamiek en de leegte ligt eerst misschien even in de kofferbak maar zal uiteindelijk het stuur in de handen nemen en de richting bepalen.
Nog een copings strategie voor deze leegte is online-shoppen. Mij uiteraard niet vreemd. In de veronderstelling en ijdele hoop dat ik hier extreem gelukkig van ga worden kwak ik de meest onzinnige dingen waarvan ik denk dat ik er écht niet zonder kan, in mijn winkelmandje. Kringloopwinkels is ook zo’n uitvinding. Ik vind er altijd van alles waarvan ik tot op dát moment nog niet wist dat ik het nodig had. Hiervan ga ik écht blij worden!
Het werkt niet (voor 5 minuten misschien). Sterker nog, het werkt averechts. Te veel geld, te veel spullen, onzin dingen, gevolg: ik voel me (weer) schuldig. Het is complex. Ik ben complex terwijl ik zo graag ‘normaal’ wil zijn weet ik, dat gaat niet gebeuren. Dat is misschien ook wel mijn kracht. Never a dull moment.
Verbinding en echte connectie is denk ik wel essentieel hierin. Dat vind ik extreem moeilijk. Ik moet mijzelf immers kunnen redden, alleen ben ik gekomen en alleen zal ik ook weer gaan. Ik voel me eigenlijk altijd schuldig en begrijp dat mensen mij niet begrijpen. Omdat ik mijzelf vaak niet goed begrijp en niet zo goed met woorden ben als ik zou willen zijn. Als ik in ‘verbinding’ sta met mensen doe ik óf stoer óf nonchalant om maar niet al te hulpbehoevend over te komen en om maar vooral niet te laten zien dat ik me zo ongelofelijk alleen, verdrietig en zwart voel.
Echt, die leegte, mag van mij op marktplaats onder de sectie gratis af te halen.
(afbeelding gegenereerd met AI)
